Грамадства Навіны

Вайна на парозе, а мы не гатовыя

"Вайна на парозе, а мы не гатовыя". «Мне? Аднабортны мундзір? Ды вы што, не ведаеце, што ў аднабортным зараз ужо ніхто не ваюе?»

Умовы прадастаўлення студэнцкіх крэдытаў у Азербайджане прасцейшыя, чым у іншых краінах

Калі барон Мюнхгаўзен адправіў ультыматум Англіі, тыя тут жа здаліся, пайшлі на попятную, выканалі ўсе ўмовы, і ўжо ў вячэрняй газеце на першай паласе быў надрукаваны адказ. З нашым ультыматумам Амерыцы нешта пайшло не так…

Так, я аб вайне, або аб гульні ў яе, у салдацікі. А яшчэ пра тых, хто «…крыкнуў з галін: «Жыраф вялікі, яму бачней». Аб прапагандыстах. "Ну колькі можна?" - скажаце вы, і маеце рацыю. Шмат гонару. Але вайна на парозе, а мы не гатовы.

Як гарлапаніў Салаўёў на радыё: «Мельман, забудзься пра мяне!». Я цябе ніколі не забуду, Вова.

Што яны нясуць па тэлевізары, гэтыя запрошаныя госці. Мова да Кіева давядзе? Яны са сваімі доўгімі мовамі гатовы да Кіева даехаць на танку. Або паслаць туды безназоўных герояў, а самім выступаць у светлай і гарачай студыі, толькі б мовай церабіць.

Але нешта зараз вочы ў іх не гараць. Так, іх выкарыстоўваюць уцёмную. Яны прыходзяць і самі яшчэ не ведаюць, куды іх у бой павядзе "таварыш Сталін" і якая зараз кіруючая і накіроўвалая лінія партыі. Яны прама як выдатны артыст Басаў на зборы Жэка ў фільме «Афоня»: «Цяпер па Баршчэве!.. Што па Баршчэве?» - "Аб'явіць падзяку!" - «Афоне? За што?" - "За рыцарскае стаўленне да дам". Пра іх Макарэвіч усё напісаў сорак гадоў таму – «Марыянеткі».

Але трэба выступаць, праца такая, агітаваць "за савецкую ўладу". Цікава, як да іх ставяцца ў Крамлі, калі глядзяць гэтыя крыкі па целіку. Смяюцца, мусіць, пацяшаюцца. Як там Пуцін сказаў Сакураву на СПЧ: «У нас з вамі зараз не дыскусія. У нас абмен меркаваннямі. А то мы зараз ператворымся ў якое-небудзь ток-шоў і будзем адзін аднаго перабіваць, не перастаючы». Відаць, зусім ён іх не паважае, дзяўбуць з рукі. "Гіві Іванавіч, зусім цябе гэты ДАІ не паважае, слухай".

Мы дайшлі да ручкі. «Трымайце мяне сямёра!» - іншых аргументаў ужо няма. «Я заб'ю яе! Каго? Украіну?» Гэта блеф, жэст роспачы. Усякія аналогіі кульгаюць. Пра адну я нават казаць не хачу, мова не паварочваецца. Нават падумаць такое страшна. У краіне, якая перамагла фашызм. Але быў яшчэ Аўганістан. Мы таксама туды ўвайшлі, каб апярэдзіць амерыканцаў, абы яны там не паставілі свае "Першынгі". І што? Больш за пятнаццаць тысяч загінуўшых сваіх, два мільёны афганцаў і хуткі распад Саюза. Мы гэтага жадаем?

Але ў нас ёсць аргументы, небітыя. Мы б не звярталі ўвагі так моцна на сваю бяспеку, сябравалі б з усім светам, як у першыя гады кіравання Пуціна, але чаму ж яны са сваім да гэтага часу не распусціўся НАТА толькі і думаюць пра гэта, прысунуўшы ракеты да Расіі зусім блізка? Значыць, ім гэта важна? І яшчэ… У Кіеве праспект генерала Ватуціна перайменавалі ў праспект Шухевіча. Шухевіча, які служыў Гітлеру ў Вафен СС. Вы б змаглі жыць на праспекце Шухевіча? Гэта як у Маскве зьявілася б вуліца генэрала Уласава. Дзякуй богу, у нас такое немагчыма. Але як з гэтым жыве прэзыдэнт Зяленскі, габрэй?

Не нашая справа. І не нагода пачаць вайну, каб акупаваць Украіну. Да прапаганды я, у адрозненне ад лібералаў, стаўлюся ўтылітарна: адлучаю праўду ад паўпраўды і хлусні. Так, капаюся ў 50 адценнях шэрага. Бывае карысна.

Спадзяюся, мы толькі гуляем у вайнушку. Нашто? А каб адцягнуць увагу ад таго, што ўнутры. А што ўнутры?

Бора, ажаніся!

Гэта самы зайздросны жаніх Расіі. Малады, халасты, зарэгістраваны. На канале "Расія 1" ён вядзе "Лёс чалавека". Выдатна вядзе, выдатна. Уваходзіць у становішча. Трохі падглядвае, падглядвае, але ў меру.

Перад ім праходзяць сотні ягоных герояў. Бора Карчэўнікаў усіх іх прапускае праз сябе. Так глыбока, пранікліва, спагадліва. Ён упускае іх у сваю душу, а яны яму спавядаюцца. Перад ім прайшло ўжо столькі падманаў, здрад, здрад у асабістым жыцці. Але і высокіх парываў, бязмерных ахвяр дзеля сябры свая, адкрыццяў…

Борачы ўсё, усіх прымярае на сябе. Але сам ён хлопец не прамашка. Ён святоша. Напэўна, не знайшлося ніводнага тэлевізіёншчыка больш праваслаўнага, чым ён, каб узначаліць канал «Спас». Вось Бора яго і ўзначаліў, ён гендырэктар. Але божачка пацалаваў яго ў цемечка, таму ён яшчэ і выдатны вядучы.

Жаніцца ці не жаніцца? Бора выбірае дасведчаным шляхам, гледзячы на ​​сваіх персанажаў. Часам, выслухаўшы чарговую гісторыю здрады, падстаўшы, зайздрасці, ён кажа табе, як той Аляксандр Індустрыевіч-Сцеблаў, які вечна крочыць па Маскве з юным Мікітам Міхалковым: «Я ніколі не жанюся!». Але пачуўшы іншых людзей, у якіх усё добра ("Хоць так не бывае. - Бывае"), ён кажа сабе: "Усё, ажанюся, абавязкова".

Барыс, ты не мае рацыю! Заплюшчы вочы і ў вір з галавой - вось так трэба. Такі добры чалавек павінен мець побач добрую жонку. Ад душы жадаю.

А Басава не слухай. «Было ў мяне каханне. Каханая была ў мяне. Жанчына. Я нагу вывіхнуў, месяц не працаваў, а яна замуж выйшла». Ён там падлогу гуляў. А Бора - тэлевядучы. І які!

Вайна на парозе, а мы не гатовыя