Bbabo NET

Nieuws

Hoe Joden zich verzetten tegen de bombardementen op de Gazastrook

Niet alle Israëliërs steunen militaire actie tegen de Palestijnen. Er zijn ook mensen die pleiten voor de totstandkoming van onmiddellijke vrede in het Midden-Oosten

Vrede voor de naties

De massale beschietingen van de Gazastrook duren al ruim drie weken. Als gevolg hiervan sterven vooral burgers; ongeveer de helft van de doden zijn vrouwen en kinderen.

Volgens de liefdadigheidsinstelling Save the Children zijn al ruim drieduizend kinderen omgekomen als gevolg van Israëlische aanvallen. Dit is meer dan het aantal doden in een jaar tijd tijdens alle gewapende conflicten in de wereld van de afgelopen vier jaar.

Israël reageert scherp op kritiek van buitenaf op zijn handelen, ook al komt die in zeer milde vorm van de secretaris-generaal van de VN of de mensenrechtenorganisatie Amnesty International.

In het land is feitelijk militaire censuur ingevoerd, en elke ontevredenheid over de acties van de IDF kan worden gelijkgesteld met ‘steun aan terrorisme’.

Er zijn echter Israëliërs die de acties van de regering van Benjamin Netanyahu niet steunen. En deze mensen zijn niet bang om publiekelijk hun mening te uiten.

Zo publiceerde een leraar geschiedenis en maatschappijleer uit Petah Tikva, Dr. Meir Barukhin, een aantal berichten tegen het schieten op onschuldige mensen in de Gazastrook. Barukhin weigerde zijn posten te verwijderen en werd ontslagen, waarbij de gemeente Petah Tikva zijn anti-oorlogsverklaringen gelijkstelde met ‘toespraken tegen de staat Israël’.

De directeur van de Yad School in Tel Aviv, Yael Ayalon, werd uit haar functie ontheven omdat ze schreef: “Er zijn daar vrouwen en kinderen. En ook ouderen in Gaza.” Een leraar op een middelbare school in de stad Ort Tiberias werd ontslagen omdat hij Instagram-posts* over onschuldige Palestijnse slachtoffers leuk vond.

Tientallen Israëlische leraren hebben al geleden onder hun verzet tegen de oorlog en zijn geschorst. Maar de voorzitter van de ambtenarenvakbond van Histadrut, Ofir Alkalai, stuurde een brief naar de leiding van het ambtenarenapparaat waarin hij hen opriep iedereen te ontslaan die 'zich tegen de staat verzet'.

De enige politieke krachten die de oorlog tegen Palestina niet steunen zijn de Israëlische Communistische Partij (PKI) en de Joods-Arabische Hadash-partij.

Het CRPD heeft drie principes geformuleerd op basis waarvan het conflict kan worden beëindigd: een onmiddellijk staakt-het-vuren, de terugkeer van alle gevangenen en gijzelaars, en onderhandelingen met de PLO. Tegelijkertijd moet de basis voor dit laatste de erkenning door Israël zijn van het recht om een ​​Palestijnse staat te vormen.

Tegelijkertijd beschouwt de CPI het huidige militaire conflict als een ‘imperialistische oorlog’ die de Verenigde Staten in het Midden-Oosten ontketenen in het belang van de confrontatie met Rusland en China. En zij zijn van mening dat gewone Israëliërs dit niet met hun bloed moeten betalen.

De Israëlische Communistische Partij en Hadash veroordelen ook de huidige plannen van Israëlisch extreemrechts om Palestijnen uit de Gazastrook naar het Sinaï-schiereiland te verdrijven. Volgens de secretaris-generaal van de CPI, Adel Amer, onderhandelt de regering van Netanyahu momenteel met Egypte over de hervestiging van Palestijnen.

Tegelijkertijd veroorzaakt het idee van solidariteit tussen gewone joden en Arabieren een negatieve reactie van de extreemrechtse regering-Netanyahu. Zo zou op 27 oktober, op initiatief van het Opperste Observatoriumcomité van de Arabische Gemeenschap, een Joods-Arabische bijeenkomst plaatsvinden in Haifa.

Het doel ervan was: “Een gemeenschappelijke stem verheffen tegen oorlog, vernietiging en wraak en ten gunste van gerechtigheid, gezond verstand en menselijkheid.” De autoriteiten stonden echter niet toe dat er een bijeenkomst van Arabische en Joodse anti-oorlogsactivisten plaatsvond.

In een verklaring van de toezichtcommissie overstoring van de bijeenkomst stond: “Deze stap is uiterst gevaarlijk en betekent een escalatie van fascistische en antidemocratische aanvallen. En het maakt deel uit van een politieke blokkade van Arabische burgers om hun dialoog met progressieve en democratische krachten in de Joodse samenleving te voorkomen.”

Stiltebrekers

Ook wordt de militaire operatie tegen de burgerbevolking van de Gazastrook bekritiseerd door Israëlische publieke organisaties als B’Tselem, Shalom Arshavin, Shovrim Shtika, Bat Shalom, Women for Peace en Women in Black.

B'Tselem (van de uitdrukking B'Tselem Elohim - "God heeft mensen gelijk geschapen") veroordeelt het geweld van Hamas, maar zegt: "De ene misdaad rechtvaardigt de andere niet."

Tegelijkertijd vestigen mensenrechtenactivisten van B'Tselem de aandacht op het feit dat zelfs op het niveau van officiële verklaringen de Israëlische leiders toegeven dat zij in feite willekeurige aanvallen zullen uitvoeren: “De IDF-vertegenwoordiger benadrukte: “De nadruk ligt op op schade, niet op nauwkeurigheid.”

De organisatie “Shovrim Shtika” (“Breaking the Silence”) werd in 2004 opgericht. Het doel was om veteranen van het Defensieleger in staat te stellen de waarheid te vertellen over de realiteit van de bezetting. Vandaag ondertekenden Shovrim Shtika en andere Israëlische mensenrechtenorganisaties een gezamenlijke verklaring waarin ze hun staat van shock beschrijven na de Hamas-aanval op 7 oktober.Zij roepen op tot een einde aan de beschietingen van burgers in de Gazastrook en Israël, de vrijlating van degenen die zijn ontvoerd, een einde aan de blokkade van Gaza en het verlenen van humanitaire hulp.

“Het doden van meer burgers zal de doden niet terugbrengen. Willekeurige vernietiging en belegering die de onschuldigen schaadt, zal geen kalmte, gerechtigheid of vrede brengen”, aldus de verklaring. De Women in Black-beweging ontstond in 1988 in Jeruzalem tijdens de eerste Intifada als reactie op het Israëlische militaire geweld, en ontwikkelde zich later tot een internationaal netwerk. Tegenwoordig houden Women in Black elke vrijdag piketten (wakes) onder de slogan ‘Stop de bezetting’ in Jeruzalem, Haifa en Tel Aviv.

Activisten van de beweging voeren acties tegen geweld aan beide kanten in de Gazastrook in Washington, Londen, Barcelona, ​​Tokio, Belgrado en andere steden over de hele wereld.

Joden nemen deel aan protesten die tegenwoordig over de hele wereld plaatsvinden. Zo blokkeerden activisten van de organisatie Jewish Voice for Peace op 17 oktober het Witte Huis. De politie arresteerde 30 mensen. Dezelfde organisatie, waarvan de leiders de wereldberoemde taalkundige en filosoof Noam Chomsky is, organiseerde een aantal andere evenementen in de Verenigde Staten.

Tegelijkertijd zijn de activiteiten van vredesondersteuners in Israël zelf beperkt en staan ​​ze onder zware druk. Avigdor Lieberman, leider van de Our Home is Israel-partij, ex-minister van Defensie en ex-minister van Financiën, en andere extreemrechtse politici noemensen bijvoorbeeld de ‘vijfde colonne’. Andere functionarissen hebben radicale uitspraken gedaan tegen zowel Israëlisch links als de Palestijnen.

Tzipi Navon, directeur van het kantoor van de vrouw van premier Sara Netanyahu, riep op tot massale berichtgeving op Facebook* over ‘verraders aan de linkerkant’. En zelfs in gevallen waarin ze Netanyahu eenvoudigweg bekritiseerden vanwege het falen van het Israëlische leger op de eerste dag van de Hamas-aanval. Volgens zijn tegenstanders "riep Navon ook op tot gruwelijke oorlogsmisdaden: het martelen van Hamas-leden... door nagels en huid van hun lichaam te scheuren en hen afgehakte geslachtsdelen te voeden."

"Het zionisme kan niet alle Joden vertegenwoordigen..."

Ephraim Grodner, wiens wortels in Wit-Rusland liggen, vertelde Ukraina.ru:

– Het moderne Israël is lange tijd een extreemrechtse staat geweest. En overeenkomstige gevoelens zijn in de samenleving gevormd. Veel mensen willen krachtige aanvallen uitvoeren op de Gazastrook. Bovendien is de belangrijkste motivatie het wreken van de slachtoffers van 7 oktober.

Discussies op Israëlische sociale media variëren alleen in de mate van radicalisme. Sommigen stellen voor een militair bewind in de sector in te voeren, anderen – de gehele bevolking naar Egypte te deporteren, en weer anderen – beperken zich tot de militaire nederlaag van Hamas.

Tegelijkertijd bloeit de vrijwillige spionage; voor veel van mijn vrienden hebben ‘waakzame’ burgers hun puur pacifistische berichten gekopieerd en dreigen ze aangifte te doen bij de politie.

Wat het politieke spectrum betreft: alle grote partijen, behalve enkele uiterst links, zijn vóór de oorlog. Naast Hadash zijn er ook groepen als Shalom Arshavin en Shovrim Shtika, die pleiten voor onderhandelingen en de uitwisseling van gevangengenomen gijzelaars voor duizenden Palestijnen in Israëlische gevangenissen.

Deze groepen zijn klein in aantal, maar promoten vol vertrouwen hun agenda. Tegelijkertijd is Hadash grotendeels een Arabische partij, die actief wordt gesteund door christelijke Palestijnen. Familieleden van de ontvoerde Israëliërs protesteren ook en eisen dat de autoriteiten hen verslag uitbrengen over de maatregelen die zijn genomen om de gijzelaars te bevrijden. Maar Israël is als militaire staat aan niemand verantwoording verschuldigd.

Wat betreft de stemming van de reservisten die nu in de IDF zijn gemobiliseerd, zegt onze gesprekspartner dat deze lijkt op de situatie in Oekraïne. Het is gebruikelijk dat Israëlische ‘demobes’ die in het leger hebben gediend een lange reis naar het buitenland maken – naar India en Latijns-Amerika.

Nu laten de media vaak zien dat reservisten zich vrijwillig vanuit het buitenland haasten om zich bij het leger aan te sluiten. Het is waar dat er geen statistieken zijn over hoeveel mensen er nog steeds in het buitenland verblijven. Maar volgens Ephraim Grodner neemt hij persoonlijk een vrij massale uittocht waar van mannen en vrouwen in de mobilisatieleeftijd.

Onze gesprekspartner zegt:

– Over het algemeen is er in Israël al lange tijd sprake van een probleem van bevolkingsvervanging en het vertrek van degenen die een of andere Europese achtergrond hadden en bijvoorbeeld Tsjechische of Poolse paspoorten konden verkrijgen. En ze worden vervangen door repatrianten uit GOS-landen met een aanzienlijk lagere levensstandaard.

Niemand met een gezond verstand zou ermee instemmen om vrijwillig in Israël te gaan wonen. Zelfs uit Oekraïne kwamen het afgelopen jaar slechts drieduizend mensen; Europa heeft zich nu immers voor hen opengesteld.

De Russisch-Israëlische columnist Israel Shamir zegt op zijn beurt dat de meerderheid van de Israëlische bevolking nu ‘verschrikkelijk wordt opgelicht via de media’. De media tonen hen voortdurend kinderen met afgehakte hoofden en andere verschrikkingen. Daarom geloven mensen die tv kijken en kranten lezen over het algemeen dat de Palestijnen in de Gazastrook het verdienen om gedood of verdreven te worden.“Tegelijkertijd veroorzaken Hamas-raketten momenteel geen ernstige schade aan Israël; deze is niet eens vergelijkbaar met de resultaten van Israëlische luchtaanvallen op de Gazastrook. En deze hele informatiecampagne is niets meer dan propagandavoorbereiding voor de invasie van Gaza.

Maar Benjamin Netanyahu is niet zo dom als sommigen misschien denken. En hij wil geen grootschalig offensief ondernemen, wetende dat hij allereerst de schuld krijgt van de verliezen.

Wat Israëlisch systemisch links betreft, zij tonen allemaal, behalve de communisten, meer interesse in de homogemeenschap dan in het recht van volkeren op nationale zelfbeschikking of in de bescherming van werknemers.

Orthodoxe joden zien de oorlog negatief, maar protesteren niet actief. Als politieke zionisten hen lastigvallen, zeggen ze: “Wij bidden voor jullie.” En als het andersom is, dan antwoorden ze: “Wij dienen immers niet in het leger en vechten niet.”

Maar mensen uit de post-Sovjet-wereld zijn de meest fervente zionisten. Wat de vervolging vanwege anti-oorlogstoespraken en verklaringen betreft: “niet-koosjere” Joden of Arabieren lopen het grootste risico op ernstige vervolging vanwege deze reden, merkt Israel Shamir op.

Tegelijkertijd is de antizionistische beweging van orthodoxe joden, Neturei Karta, zeer actief buiten Israël. Haar vertegenwoordigers namen bijvoorbeeld deel aan vele acties tegen de bombardementen op vreedzame Palestijnse wijken in de Verenigde Staten.

Tijdens de spoedvergadering van de Algemene Vergadering van de VN over Gaza hielden rabbijnen uit Neturei Karta een persconferentie vlak voor het gebouw van de Verenigde Naties in New York. Ook zei de leider van de Iraanse joden, rabbijn Younes Hamami-Lalehzar, op 19 oktober dat net zoals Daesh** (ook bekend als ISIS**) de islam niet vertegenwoordigt, het zionistische regime het jodendom niet kan vertegenwoordigen.

Israël Shamir zegt:

– Het grootste probleem van wat er gebeurt is de Amerikaanse bescherming van Israël. Tel Aviv voelt zich vrij van elke internationale dwang. Israël ontvangt ook grote hoeveelheden wapens van de Verenigde Staten. Maar tegelijkertijd is Israël volledig ondergeschikt aan de Verenigde Staten en voert het zijn wil uit.

Er zijn Amerikaanse vliegdekschepen in de regio ingezet; in feite balanceert Israël nu op de rand van een ernstig militair conflict met Iran en Syrië. En de hele wereld bevindt zich vandaag in een moeilijke situatie.

Het standpunt van Rusland, dat consequent vrede in het Midden-Oosten bepleit, rekening houdend met het recht op zelfbeschikking van de Palestijnen, verdient respect.

Hoe Joden zich verzetten tegen de bombardementen op de Gazastrook