Bbabo NET

Samenleving Nieuws

Ramadan en de kracht van geloof en eenheid

De heilige maand biedt een raamwerk voor vrijwillige verandering en gemeenschapscohesie.

Overheidsautoriteiten en instellingen proberen de samenleving te beïnvloeden met alle middelen die ze ter beschikking hebben, hetzij door dwang, hetzij door de media, het onderwijs of de populaire cultuur. Dit stuit vaak op een anti-establishmentreactie van de algemene bevolking.

De laatste tijd is er op universiteitscampussen en onder activistische groepen in de Verenigde Staten een trend ontstaan die als anti-autoritair kan worden omschreven. Studenten kijken nu vaak wantrouwig naar docenten en universiteitsbesturen en betwisten wat zij zien als een onrechtvaardige uitoefening van macht en gezag. Ze worden steeds sceptischer over elke vorm van didactisch onderwijs.

In de samenleving als geheel is het beïnvloeden van anderen vanuit een positie van autoriteit en expertise ook veel moeilijker geworden dan ooit tevoren. De anti-vaccinatiebeweging is een voorbeeld van deze weerstand tegen expertise; het is grotendeels gebaseerd op wantrouwen jegens traditionele instituties en kennisstructuren.

Veel mensen in de VS keren zich ook af van de georganiseerde religie en zijn nu agnostischer en zelfs atheïstischer dan ooit tevoren. Velen houden niet van het idee van een scheidsrechter in hun leven – zelfs niet via gevestigde instellingen en ‘normen’.

Tegen de achtergrond van het agnosticisme is het moeilijk te geloven dat religie enige invloed kan hebben op een grote groep mensen. Religie of geloof in het Ongeziene wordt door velen als een machteloos en archaïsch artefact beschouwd; het wordt overboord gegooid ten gunste van materieel succes en vooruitgang. Morele anarchie en liberalisme zijn wat veel mensen vieren.

Maar wat als religie een miljard mensen kan aanmoedigen om hun meest fundamentele menselijke behoeften, zoals voedsel en water, een maand lang de hele dag door op te geven?

Wat als het geloof in het Ongeziene een miljard mensen kan motiveren om Hem een hele maand lang religieus te aanbidden, alsof dat het enige is waar ze aan denken – vooral 's nachts?

Wat als geloof een miljard mensen kan beïnvloeden en hen kan inspireren om de hongerigen te voeden nadat ze de hele dag hebben gevast?

Wat als religieuze overtuiging ervoor kan zorgen dat een gemeenschap altruïstischer wordt en een maand lang aan welzijn en liefdadigheid geeft?

Wat als de beoefening van het geloof een miljard mensen kan inspireren om elkaars fouten te vergeven?

Wat als een nobele beschaving van meer dan een miljard mensen de mythe kan verdrijven dat mensen niet kunnen leven zonder geweld, plundering, beroving en moord?

Wat als de georganiseerde religie de eenheid onder een miljard mensen kan bepleiten, in de mate dat zij allen gezamenlijk daden verrichten en geen reden vinden om over meningsverschillen te vechten?

Ja. Wat als inderdaad!

Moslims die dit lezen, weten dat zij de begunstigden en getuigen zijn van dit grote fenomeen tijdens de maand Ramadan. Zij verenigen zich in de aanbidding van hun Schepper. Ze zoeken allemaal de vergeving en zegeningen van Allah.

De maand Ramadan is een tijd waarin de Heilige Koran wordt geopenbaard als leidraad voor iedereen. Als anderen dit schouwspel in de moslimgemeenschap zouden kunnen observeren, zouden ze zeker leiding zien in de richting van gemeenschappelijke eenheid in aanbidding.

Moslims die zich bezighouden met politiek en sociaal activisme moeten dit wonder waarderen en het gebruiken als een platform om meer vertrouwen onder elkaar, meer samenwerking, meer respect, meer optimisme en betere vooruitzichten voor elkaar op te bouwen. Ramadan biedt een raamwerk voor de moslim dat gebaseerd is op het idee van vrijwillige verandering, zonder de kracht van de staat en instellingen.

Als een moslim de meest fundamentele menselijke behoeften kan opgeven en die onthouding volledig zonder dwang kan volhouden, dan is deelname aan activisme in dienst van de gerechtigheid in vergelijking daarmee een kleine inspanning.

De Islam predikt geen anti-autoritair anarchisme; het moedigt de gelovige eerder aan om zijn eigen potentieel te herkennen binnen een groter kosmologisch raamwerk van zelfdiscipline en begrip van de ultieme goddelijke soevereiniteit. De Ramadan laat zien dat ware macht zich niet uitstrekt van de lange arm van het tijdelijke regeringsgezag, maar van de vrijwillige instemming van het individu tot Allah’s ultieme heerschappij over de schepping.

Moslims die de Ramadan vieren moeten dus hun eenheid en vertrouwen in het Goddelijke uitbreiden naar alle andere maanden van het jaar. Ramadan is een levende maand. Het leeft en geeft leven aan een anderszins ‘slaperige’ gemeenschap. De Koran is een levend boek. Het leeft en moslims moeten het als levengevend beschouwen.

Regeringsmacht en institutioneel gezag over anderen kennen nu concurrentie. Maar het is geen enkele vorm van menselijke concurrentie. Het is een concurrent die elk jaar bewijst dat religie en geloof in de Echte Macht nog steeds springlevend zijn – ondanks de beweringen en minachting van zijn tegenstanders.

De standpunten in dit artikel zijn die van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs het redactionele standpunt van de auteur.

Ramadan en de kracht van geloof en eenheid